Całun Ghisu z bratem to dwa swobodne ptaki. Obca im troska o jutro. Zadłużeni, pogardzani, bici. Póki w domu choć garstka maki, nie pracują. Teraz życie wymaga od Ghisu troski o rodzącą żonę Budhiję. Jasne jest, że kobieta nie przeżyje porodu. Umiera w bólach. Ghisu czeka jej końca, aby móc wreszcie pójść spać. Zostawia ją samej sobie. Wspominając najpiękniejszą chwilę w życiu – ucztę weselną u dziedzica, bracia zasypiają "skuleni jak węże". Rano znajdują Budhiję martwą. Obok niej leży wpół urodzone dziecko. Muchy chodzą po ich twarzach. Skąd zdobyć całun i drwa na stos? Kobiety ze wsi użaliwszy się nad umarłą zebrały pieniądze na całun. Bracia zastanawiają się nad bezsensem kupowania całunu, który przecież i tak spłonie. Przepijają go ucztując w knajpie. Szczęśliwa Budhija, która tak szybko zerwała z marnościami życia!
Jak ceni się mleko Bhunga, żona Gadara, z kasty usuwających nieczystości bhangów, pomaga przy porodach życząc rodzącej: "oby to nie była córka!" Pewnego razu bramińska rodzina Moheśnatha daje mu do karmienia dziecko. W ten sposób wysoko urodzony panicz Sureś staje się mlecznym braciszkiem jej synka Mangala. Ku oburzeniu innych braminów. Zlecono pokutę i oczyszczanie. Wszystko wróciło na swoje miejsce.