Sam Caprilli tak ujął tę myśl: Koń wojskowy musi być zasadniczo przyzwyczajony do działania w terenie, ponieważ na nim kawaleria jest przeznaczona do wykonania w wojnie swojego zadania. Jego naczelny postulat brzmiał: czas poświęcony na skomplikowane ćwiczenia na maneżu należy przeznaczyć raczej na wyjazd poza mury szkolne.
Wbrew twierdzeniom prof. W. Pruskiego (który błędnie też podaje tytuł owego artykułu) nie był to wcale jedyny artykuł, w którym Caprilli formułował zasady nowej szkoły ujeżdżania. W maju 1901 r. opublikował drugi artykuł w związku z polemiką autorstwa kapitana Ettore Variniego, jaka ukazała się na łamach numeru kwietniowego tego samego "Przeglądu Kawaleryjskiego”. W artykule zatytułowanym "Uwagi o ujeżdżaniu” Varini deklaruje zasadniczo aprobatę dla głównych tez, jakie przedstawił Caprilli, ale też nie szczędzi uwag krytycznych. W odpowiedzi zatytułowanej "Dwa następne słowa o ujeżdżaniu w polu” ("Due altre parole sull „equitazione di campagna”) Caprilli raz jeszcze potwierdza główną zasadę, aby w ujeżdżaniu sprzyjać instynktom i przyzwyczajeniom konia unikając narażania go na nieużyteczne cierpienia. W 1902 r. ukazały się kolejne dwa artykuły, w których uszczegółowił zasady swojej szkoły. W czwartym artykule wydanym w kwietniu pt.