Opiekowała się tam dziećmi chorymi na jaglicę.
W latach 1931–1933, oraz 1935–1937 pełniła funkcję starszego asystenta w Klinice Ocznej UW.
Po wybuchu II wojny światowej dr Galewska, przez pół roku, była wolontariuszką w Instytucie Oftalmologicznym. Od kwietnia 1940 została ordynatorem Oddziału Ocznego Szpitala Dziecięcego przy ulicy Kopernika. Przez cały okres okupacji, brała czynny udział w różnych akcjach społecznych. Uczestniczyła też w tajnym nauczaniu – prowadziła ćwiczenia z okulistyki na Uniwersytecie Ziem Zachodnich.
Po zakończeniu wojny, nie mogąc znaleźć pracy w Warszawie, dr Galewska zdecydowała się przyjąć ofertę zatrudnienia w Kaliszu. W latach 1945–1949 była tam lekarzem w Ubezpieczalni Społecznej, oraz ordynatorem miejscowego szpitala. Okazja powrotu do Warszawy, nadarzyła się w 1950 roku. Została wtedy powtórnie ordynatorem oddziału ocznego w szpitalu przy ulicy Kopernika. Funkcję tę pełniła przez 13 lat, do roku 1963.
W latach 1950–1987 pracowała również, jako szkolny lekarz-okulista, w utworzonym z jej inicjatywy Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Słabowidzących, który od roku 1991 nosi imię dr Zofii Galewskiej.