Pomoc społeczna w Polsce – według ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, to instytucja polityki społecznej mająca na celu pomoc osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych i doprowadzenie do usamodzielnienia. Najstarsza instytucja polityki społecznej, uznawana za jeden z zasadniczych – obok ubezpieczeń i zaopatrzenia społecznego – elementów systemu zabezpieczenia społecznego.
Świadczenia socjalne w Polsce są częścią systemu zabezpieczenia społecznego. Stanowią około 20% wydatków rządowych i od kilku dekad utrzymują się na mniej więcej stabilnym poziomie. Konstytucja RP stanowi, że wszyscy obywatele mają prawo do zabezpieczenia społecznego w przypadku braku możliwości znalezienia pracy, osiągnięcia wieku emerytalnego lub niezdolności do pracy z powodu choroby lub niepełnosprawności.
Cel Obecny model pomocy społecznej w Polsce ukształtowała nieobowiązująca już ustawa z dnia 29 listopada 1990 o pomocy społecznejTekst jednolity: Dz.U. z 1998 r., nr 64, poz 414 z poźń. zm., która zastąpiła zdezaktualizowaną wskutek upływu czasu i przeobrażeń społeczno-politycznych i gospodarczych ustawę o opiece społecznej z 16 sierpnia 1923Dz.U. z 1923 r., nr 92, poz 726 z późn. zm..