PZL.39 – projekt lekkiego samolotu myśliwskiego konstrukcji polskiej.
Historia W II połowie 1935 roku rozpoczęto pracę nad projektem lekkiego myśliwca. Pracami miał kierować Z. Ciołkosz. Samolot miał działać operacyjnie na niewielkiej wysokości (do zadań na dużych wysokościach miał być wykorzystywany PZL.38 Wilk). Jako napęd początkowo planowano użyć brytyjskiego silnika de Havilland Gipsy Twelve o mocy 420 KM. Później planowano użyć polskiego silnika PZL Foka (budową nowego silnika zajmował się inż. Stanisław Nowkuński) o przewidywanej mocy 450 KM. Przewidywano użycie zakrytej kabiny dla pilota oraz chowanego w locie podwozia. Nie planowano przystosować samolotu do działań zimowych i nocnych.
Na początku 1936 roku inżynier Ciołkosz przeniósł się do LWS a wraz z nim projekt PZL.39. Samolot otrzymał nowe oznaczenie - LWS-1 jednakże w krótkim czasie zmieniono je (po przejęciu z wytwórni Plage & Laśkiewicz wodnosamolotu Lublin R-XXA). Nowym oznaczeniem zostało LWS-4. Zmieniono także konstrukcję samolotu na mieszaną. Zakładano osiągnąć prędkość 380 km/h.