Był autorem wielu komentarzy dotyczących klasycznego chanu i biografii. Jednym z nich jest Linjian lu (Zapiski z lasu chan). Napisał także wstęp do pracy Hou Yanqinga Chanlin sengbao zhuan (Kronika skarbu sanghi w lesie chanu). Był także redaktorem pracy Linji zongzhi, która zbierała nauki i mowy mistrza Linjiego.
Z jego tekstów poznać można sytuację ówczesnego chanu. W jednym ze swoich tekstów lamentuje, że z „pięciu domów chanu”, egzystują już właściwie tylko dwa – linji i yunmen. Jednak zauważył odrodzenie się „domu” caodong i pojawienie się wielkiego mistrza Furonga Daokaia. Mało tego, chociaż jako mistrz tradycji linji, mógłby kwestionować legalność linii przekazu caodong, to jednak podkreśla znaczenie i legitymizuje mistrza Touziego Yiqinga, nazywając go „prawdziwym synem” Dayanga JingxuanaMorten Schlütter. How Zen Becomes Zen. Ss. 79, 80.. Mistrz prezentował więc postawę ekumeniczną, daleką od sekciarstwaMorten Schlütter. How Zen Became Zen. s. 79, 80..
Huihong napisał również epitafium dla mistrza caodong – Lumena FadengaMorten Schlütter. How Zen Became Zen. s. 67..