Na stanowisku dyrektora pozostał do 1916, kiedy został usunięty przez niemieckie władze okupacyjne, które jako pretekst wykorzystały strajk tramwajarzy, jaki miał wtedy miejsce.
Jako dyrektor tramwajów elektrycznych osobiście angażował się w organizowanie specjalistycznych kursów dla motorniczych, konduktorów i kadry technicznej. Był inicjatorem założenia zakładowej Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej oraz wspierał działania na rzecz edukacji dzieci pracowników tramwajów. Założył dla nich trzy bezpłatne przedszkola (zwane podówczas „ochronkami”), a w 1912 doprowadził do utworzenia tramwajowej Szkoły Przemysłowo-Rzemieślniczej finansowanej przez przedsiębiorstwo, której budowę rozpoczęto przy ul. Hożej 88 (zakończona i otwarta po I wojnie światowej). Tymczasowo uruchomił, w październiku 1912, klasę zawodową w budynku prywatnej szkoły Pawła Chrzanowskiego późniejsze Gimnazjum Miejskie im. gen. J. Sowińskiego. Kierując przedsiębiorstwem dbał o przyjmowanie do pracy „na tramwajach” przede wszystkim Polaków.