Decyzja o ewakuacji polskiego korpusu do Prus była dla Antoniny ciężkim przeżyciem, mimo to podczas odwrotu generała Rolanda pocieszała swoich towarzyszy. Prawie wszyscy Polacy zamieszkujący Prusy chcieli spotkać tę odważną kobietę i gościć ją w swoich domach, bowiem sława dzielnej Żmudzinki dużo wcześniej przekroczyła granice Litwy.
Emigracja Pierwsze lata po opuszczeniu Litwy Antonina spędziła najprawdopodobniej w Prusach, później zamieszkała w Belgii, a od początku 1837 r. we francuskim Rouen. Utrzymywała się prawdopodobnie z żołdu wypłacanego oficerom – emigrantom – powstańcom przez rządy Francji, Belgii i specjalne towarzystwo założone w tym celu w Anglii. Na emigracji przybrała drugie nazwisko Pruszyńska, innej poległej uczestniczki powstania listopadowego na Litwie, ponieważ z różnych względów chciała zachować anonimowość. W Belgii pojawiła się oszustka z Lublina podająca się za uczestniczkę litewskiego powstania podszywająca się pod Antoninę Tomaszewską. Nosiła nazwisko Dulska i została szybko rozszyfrowana przez emigrację.