Problematyczna jest sama definicja żałoby i jej obserwowanie (sama konieczność natrafienia przez obserwatora na moment śmierci osobnika). Zwykle przyjmuje się tu dwuczęściową definicję: 1. Dwa, lub więcej, osobników dobrowolnie spędza ze sobą czas, również poza czynnościami związanymi z przetrwaniem (zdobywanie pokarmu, rozmnażanie). 2. Kiedy jedno zwierzę umiera, to które przeżyło, zmienia swoje rutynowe zachowania, np. skracając czas przeznaczony na czynności fizjologiczne (jedzenie, spanie) i przyjmuje postawy i mimikę wskazującą na depresję, pobudzenie, czy silny stres.
Powyższego nie spełnia na przykład obserwowane noszenie zmarłych dzieci przez szympansy czy pawiany. Dorosłe osobniki nie wykazują bowiem przy tym istotnych, zewnętrznych oznak pobudzenia czy stresu. Nie porzucają też czynności godowych.
Karol Darwin przypisywał zwierzętom uczucia, wychodząc z założenia, że podobieństwo człowieka do zwierząt zachodzi również na tej płaszczyźnie. W XX wieku dominował jednak pogląd behawiorystyczny, który zakładał, że obserwować można jedynie zewnętrzne zachowania zwierząt, a nie ich życie wewnętrzne.
Do badań emocji zwierząt zaczęto powoli wracać, m.in.