Tekst rękopisu stoi w bliskiej relacji do Kodeksu Synajskiego, z którym kilkakrotnie łączy się przeciwko Kodeksowi Watykańskiemu (np. Jan 1,27.34; 16,22.27.28; 20,25). Pokrewieństwo tekstualne z Kodeksem Synajskim zostało niestety zatarte przez "mutilation"B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri II, (London, 1899), s. 2..
Historia rękopisu Rękopis został odkryty w 1895 roku przez Grenfell i Hunt w Oksyrynchos w Egipcie. Pierwsza i trzecia karta kodeksu została opublikowana w Oxyrhynchus Papyri Part II (1899). Zostały one oznakowane jako Oxyrhynchus 208. Gregory umieścił go pod numerem 5 na swojej liście rękopisów papirusowych NT. Druga karta kodeksu zawierająca tekst Jana 16,14-30 została opublikowana w 1922 roku jako Oxyrhynchus 1781Frederic G. Kenyon, "Handbook to the Textual Criticism of the New Testament", London2, 1912, p. 42..
Rękopis był badany przez Hunta, Grenfella, WesselyKarl Wessely, Les plus anciens monuments du christianisme, PO 4/2 (1907), ss. 145–148., Schofielda, Comforta i Barretta.