W listopadzie 1928 r. wraca do służby w organach bezpieczeństwa państwowego. Od 10 listopada 1928 r. był przewodniczącym Zakaukaskiego GPU, od 17 maja 1931 r. – przewodniczącym GPU Białorusi, a od 25 lipca 1931 r. – przewodniczącym GPU Ukrainy. W 1932 r. otrzymał zadanie (wspólnie ze Stanisławem Kosiorem) rozpracowania i likwidacji siatki kułacko-petlurowskiej. W ramach tej akcji dokonał aresztowania 2 tysięcy kierowniczych pracowników kołchozów. Z dniem 20 lutego 1933 r. zostaje przewodniczącym OGPU obwodu moskiewskiego (od 15 lipca 1934 r. – szefem Zarządu NKWD obwodu moskiewskiego). Kierował likwidacją opozycji po zabójstwie Siergieja Kirowa. Od 1937 r. był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR. 20 stycznia 1938 r. został wyznaczony na stanowisko Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych Kazachskiej SRR.
22 listopada 1938 r. został aresztowany pod zarzutem udziału w polskiej grupie dywersyjno-szpiegowskiej. 21 stycznia 1940 r. został skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci za „szpiegostwo na rzecz polskiego wywiadu i udział w antyradzieckiej organizacji szpiegowsko-terrorystycznej”. Stracony 12 lutego 1940Реденс Станислав Францевич. Skremowany na Cmentarzu Dońskim, pochowany anonimowo.
Zrehabilitowany 16 listopada 1961 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR.