Odnoszą sukces komercyjny – dwa pierwsze albumy I Just Can’t Stop It (GO FEET 1980) oraz Wha'ppen (GO FEET 1981) zajmują trzecią pozycję na brytyjskiej liście przebojów, a pięć singli umieszczają w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów („Mirror In the Bathroom” z 1980 r. na 4 miejscu, „Can’t Get Used To Losing You” z 1983 r. na 3 miejscu listy przebojów). W 1983 roku zespół rozpada się.
Okres po rozpadzie W 1983 r. Wakeling i Ranking Roger zakładają zespół General Public (min. z Mickiem Jonesem z The Clash i Horacem Panterem z The Specials). Nagrywają z nim płyty All the Rage (I.R.S. 1984), Hand to Mouth (I.R.S. 1986) oraz Rub It Better (Epic Records 1995). Zespół działał do 1995 roku.
Andy Cox i David Steele zakładają w 1984 r. zespół Fine Young Cannibals. Wydają z nim albumy Fine Young Cannibals (I.R.S. 1985) oraz The Raw and the Cooked (I.R.S. 1989). Zespół z przerwami działa do dziś.
Everett Morton i Saxa powołują do życia The International Beat.
W 1984 Ranking Roger i Dave Wakeling biorą gościnny udział w nagraniach singla The Specials „Nelson Mandela” oraz piosenki Madness „Victoria Gardens”.
W 1988 roku Ranking Roger debiutuje solowo albumem Radical Departure (I.R.S. 1988). W tym samym roku solowy album wydaje Dave Wakeling – The Happiest Man In The World (I.R.S.