Dzięki temu w 2006 roku Jimmie Johnson świętował swój pierwszy tytuł mistrzowski.
W następnym sezonie, 2007, Johnson wygrał aż dziesięć wyścigów, co do tej pory jest jego najlepszym wynikiem. Trzy wyścigi przed końcem sezonu awansował na pierwszą pozycję, a po zakończeniu sezonu sięgnął po drugi tytuł mistrzowski, pokonując Jeffa Gordona.
W 2008 roku wygrał siedem wyścigów. Po zwycięstwie w 28. wyścigu sezonu (na 36), na torze Dover, awansował na pozycję lidera, której nie oddał do końca sezonu. Mimo że najwięcej zwycięstw odniósł Carl Edwards, był to najłatwiej zdobyty przez Johnsona tytuł.
W 2009 roku także wygrał siedem wyścigów, tym razem jednak to on był zawodnikiem odnoszącym najwięcej zwycięstw. Wygrywając mistrzostwo w 2009 roku stał się jedynym kierowcą NASCAR w historii mającym na koncie 4 tytuły z rzędu. Walczył o tytuł głównie z Markiem Martinem.
Sezon 2010 rozpoczął się dla Johnsona od awarii samochodu podczas Daytona 500, jednak już po sześciu rundach Johnson dostał się na miejsce lidera klasyfikacji, wygrywając trzy wyścigi. W ciągu całego sezonu uzbierał sześć zwycięstw.