Jednocześnie wymagano osiągania wyższej od nich prędkości 38 węzłów, mimo mniejszej wielkości (zakładano wyporność ok. 1500 ton), a także możliwie niskiej sylwetki, stanowiącej niewielki cel.
Za projekt odpowiadał generał korpusu inżynierów okrętowych Giuseppe Rota, zaś szczegółowe prace projektowe prowadziło biuro stoczni . Punktem wyjścia były poprzednie włoskie wielkie niszczyciele typu Leone, lecz w celu zwiększenia prędkości przeprojektowano kadłub i zastosowano aż o 30% mocniejszą siłownię, w naprzemiennym układzie konstrukcyjnym. Zgodnie z wymaganiami nowe okręty miały jednak mniejszą od nich liczbę dział, co również wpływało na zaoszczędzenie masy. Pierwotnie zamierzano wyposażyć je także w zwiadowczy wodnosamolot (łódź latającą) , hangarowany w dużej nadbudówce dziobowej i wystrzeliwany ze stałej katapulty na dziobie, ale zrezygnowano z tego. W toku prac projektowych zastosowano nowe działa kalibru 120 mm o dłuższej lufie L/50 (50 kalibrów) zamiast dotychczasowych o długości L/45. thumb|„Antoniotto Usodimare” podczas prób morskich, bez uzbrojenia – widoczny pierwotny wygląd wysokiej nadbudówki