Po wyzwoleniu w lutym 1945 został wybrany przez załogę kopalni „Klimontów” na kierownika technicznego (dyrektora) w trójosobowym zarządzie i następnie zatwierdzony przez pełnomocnika rządu na tym stanowisku. Jednocześnie, na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie zdał pozostałe egzaminy i obronił pracę dyplomową z systemów wybierania grubych pokładów węgla w kopalni „Klimontów” i otrzymał dyplom inżyniera górniczego, a następnie magistra nauk technicznych.

W lipcu-sierpniu 1945 po połączeniu kopalni „Klimontów” z kopalnią „Mortimer” w jeden zakład górniczy, objął funkcję kierownika ruchu zakładu i zawiadowcy kopalni, od 1948 do 1950 był dyrektorem kopalni „Klimontów-Mortimer”. Następnie w latach 1950–1958 był dyrektorem kopalni „Czeladź” (1950–1958), w latach 1958–1962 dyrektorem technicznym Zabrzańskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, w latach 1962–1975 dyrektorem naczelnym Zakładów Konstrukcyjno-Mechanizacyjnych Przemysłu Węglowego. Posiadał stopień generalnego dyrektora górniczego II stopnia.

Członek PZPR od 1969. Członek Komitetów Naukowych Polskiej Akademii Nauk.