Disdéri od 1848 lub 1849 r. prowadził w Breście studio fotograficzne, stosując technikę dagerotypii. W 1853 otworzył atelier w Paryżu, rok później patentując carte de visite – wynalazek będący de facto przekształceniem znanej wówczas od dawna papierowej wizytówki (carte de visite to w języku francuskim właśnie wizytówka), w której nazwisko właściciela i inne napisy zostały zastąpione przez jego podobiznę (niemniej jednak fotograficzne cartes de visite jako wizytówki wykorzystywane były rzadko, jeśli w ogóle). Chociaż Disdéri opatentował ten rodzaj zdjęć, to nie był on jego wynalazcą sensu stricto, bo idea zmniejszenia ówcześnie wykorzystywanych formatów fotografii pojawiała się już wcześniej.
W porównaniu do ówcześnie wykonywanych portretów, kluczowe było radykalne zmniejszenie formatu jednej fotografii. Zamiast jednego, na jednej płycie Disdéri wykonywał kilka ujęć – początkowo było ich dziesięć, później osiem. W rezultacie cena jednego zdjęcia uległa znaczącemu obniżeniu, zwłaszcza w porównaniu do portretów dagerotypowanych: w drugiej połowie lat 50. portret wykonany w technice dagerotypii kosztował 50–100 franków, podczas gdy cena tuzina portretów typu carte de visite wynosiła 20 frankówA. Rouillé, L'empire de la photographie. Photographie et pouvoir bourgeois 1839–1870, Paris 1982, s. 60..