Francesco de Vico (ur. 19 maja 1805 w Macerata (Włochy), zm. 15 listopada 1848 w Londynie) – jezuita i astronom włoski. Jego nazwisko pisze się czasem: De Vico, DeVigo albo DeVico.
Życiorys Wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w roku 1823 i złożył śluby w 1837. W następnym roku powierzono mu kierownictwo Obserwatorium Kolegium Rzymskiego (Collegio Romano), gdzie był profesorem matematyki i astronomii. Interesował się kometami i podczas obserwacji mgławic odkrył (między rokiem 1844 a 1847) sześć komet, z których pierwsza, dziś znana jako 54P/de Vico-Swift-NEAT, była także pierwszą noszącą nazwisko Włocha. Następna kometa, która nosi jego nazwisko to 122P/de Vico. Komety odkryte przez de Vico przyniosły mu sławę odkrywcy i dopiero w roku 2008 Andrea Boattini wsławił się jako odkrywca siedmiu komet. De Vico odkrył także niezależnie kometę C/1847 T1, która została w istocie zaobserwowana dwa dni wcześniej przez amerykańską astronomkę M. Mitchell. Z racji na czas potrzebny na dotarcie tej informacji do Europy, odkrycie to było przypisane początkowo de Vico, za co otrzymał nagrodę króla Danii.