Dzieci nie miały pojęcia o tym, że w dniu, w którym widziały Piękną Panią we łzach, Kościół czcił w tym czasie Maryję jako Matkę Bolesną: Wszyscy, co drogą zdążacie, przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest boleść podobna do niej, co mnie przytłacza (LM 1, 121).
Warto odnotować fakt, że dzieci, które miały problem z zapamiętaniem nawet krótkiej modlitwy, bardzo dobrze zapamiętały cały tekst Orędzia i powierzone im w języku francuskim tajemnice.
Dopiero wieczorem, po zapędzeniu krów, pastuszkowie mogli opowiedzieć o tym wydarzeniu. Przysiółek Ablandins był poruszony: nazajutrz nowina obiegła całą wieś. Na drugi dzień po tym wielkim wydarzeniu gospodarze Melanii i Maksymina, Jean Baptista Pra (1819-1881) i Pierre Selme (1792–1849), oraz ich sąsiad Jean Moussier (1828–1899) spisali słowa Najświętszej Maryi Panny pod dyktando Melanii. Nic odtąd nie będzie w stanie obalić tego pierwszego dokumentuNajpierw wieczorem, w dniu objawienia, Melania zdała relację z objawienia Pięknej Pani w La Salette w domu gospodarza Jana Baptysty Pra całej jego rodzinie. Na drugi dzień wieczorem spisano tę relację w obecności trzech świadków - gospodarzy: Jeana Baptiste'a Pra i Pierre'a Selme oraz ich sąsiada Jeana Moussier pod dyktando Melanii. Dzięki nim, powstał pierwszy na piśmie dokument o wydarzeniu w La Salette.