Prasoznawstwo – nauka o szeroko pojętej prasie, środkach masowego przekazu. Nauka o tworzeniu, zawartości, przekazywaniu i odbiorze prasy (drukowanej, radia i telewizji); w szerszym znaczeniu jest to wiedza o periodycznym komunikowaniu masowym.
Kierunki badań prasoznawczych Badania prawoznawcze zajmują się oddziaływaniem pomiędzy: nadawcą – dziennikarze, redakcja; zawartością – treściami i formami przekazu; mediami – gazetami, czasopismami, radiem, tv; skutkami oddziaływania mediów.
Badanie odbioru mediów polega m.in. na ankietowaniu odbiorców, analizie zawartości mediów, w tym językoznawstwa, a dokładniej badania perswazyjności i zrozumiałości języka, gatunkami dziennikarskimi.
Początki prasoznawstwa Początki badań nad prasoznawstwem datuje się na koniec XVII w. gdy w 1695 r. Kasper von Stieler wygłosił referat nad społecznym aspektem prasy i tym samym oddzielił prasę jako zjawisko odmienne od literatury. Jednak dopiero pod koniec XIX w. zaczęto dokładniej badać fenomen i znaczenie prasy: 1806 Uniwersytet Wrocławski – seria wykładów z zakresu teorii prasy; 1884 na Uniwersytecie w Bazylei Karl Bücher wygłosił wykład dotyczący socjologii prasy; 1892 opublikowano książkę Literatura periodyczna i jej rozwój w Polsce; 1910 Max Weber jako pierwszy stworzył tzw.