Białorusi Zachodniej i Ukrainy Zachodniej, a więc bez statusu jeńca wojennego.
W poszczególnych obozach więziono odpowiednio (według danych z grudnia 1939 r.):
w Kozielsku – 4594 osoby, w tym: kontradmirała Ksawerego Czernickiego, 4 generałów: Bronisława Bohatyrewicza (według ośrodka KARTA Bohaterewicz), Henryka Minkiewicza, Mieczysława Smorawińskiego, Jerzego Wołkowickiego (jeden z dwóch ocalałych generałów); ok. 100 pułkowników i podpułkowników, ok. 300 majorów i ok. 1000 kapitanów i rotmistrzów. Mniej więcej połowę jeńców stanowili oficerowie rezerwy, wśród których było m.in. 21 profesorów, docentów i wykładowców szkół wyższych, ponad 300 lekarzy, kilkuset prawników, kilkuset inżynierów, kilkuset nauczycieli i wielu literatów, dziennikarzy i publicystów. Byli tu też przetrzymywani między innymi: jedyna w WP kobieta ppor. pilot Janina Lewandowska, córka gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego, jak też prof. Stanisław Swianiewicz, postać kluczowa w zdemaskowaniu zbrodni, jej inspiratorów oraz wykonawców, i późniejszych, trwających półwiecze – początkowo prób obciążania nią Niemców, a potem jej przemilczania.
mały|Plan obozu w Starobielsku w 1940 roku