W XX wieku malarstwo na szkle powróciło, ponieważ zaczęli je praktykować artyści zainspirowani dawnymi sztukami. Przed wybuchem I wojny światowej podhalańskim malarstwem na szkle zainteresowali się formiści. Choć malarstwo z tamtego okresu stylistyką nawiązywało do dawnych obrazów, było wykonywane głównie na potrzeby miast, konkursów, wystaw. Eksponowało popularne w średniowieczu motywy (sakralne i ludowe) i pełniło zupełnie inną rolę niż w przeszłości. Informowało o tym, jak kiedyś przedstawiono postacie świętych. Przez to zdobione szkła kształtem, kolorystyką i tematyką przypominały eksponaty muzealne. Po wojnie reaktywacja malarstwa na szkle nastąpiła po utworzeniu Wydziału Sztuki Ludowej w nowo powstałym Ministerstwie Sztuki i Kultury. Wiele dzieł dawnego malarstwa na szkle znajduje się w zbiorach Muzeum Tatrzańskiego im. dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem: tematyka ogromnej większości z nich jest religijna, a na pozostałych często powtarza się motyw zwany „przyjęciem Surowca”.