Lud w polityce Już w starożytnym Rzymie polityka i prawo zaczęły być określane pod kątem dobra ludu. W często cytowanej sentencji Cyceron określił dobro ludu jako najwyższe prawo (salus populi suprema lex). U Ulpiana lud był źródłem suwerenności i imperium władzy. W średniowieczu lud stracił na znaczeniu politycznym. Początkowo, wybór papieża należał do duchownych i ludu Rzymu, natomiast od 1059 przekazano tę kompetencję kardynałom.
Zasadnicza zmiana w politycznej roli ludu przyniosło oświecenie. Przed rewolucją francuską uznawano, że władza pochodzi od Boga i dysponują nią monarcha lub ew. również grupa możnych. W pierwszej połowie XIX w. dochodziło do stopniowej demokratyzacji polityki, a lud stał się źródłem władzy. W romantyzmie lud zaczął być też rozumiany jako najbardziej istotna część narodu (lub z nim utożsamiany). Był ośrodkiem narodowych wartości, zwyczajów i tożsamości. Bardzo wpływowe były tu wykłady i dzieła historyczne Julesa Micheleta, w której lud (czy naród) byli podmiotami polityki i procesu historycznego. Lud zaczął być idealizowany i jako przedmiot sentymentalizmu zastąpił oświeceniową figurę szlachetnego dzikusa.