Henryk Wachowicz (ur. 1 października 1909 w Bolimowie, zm. 10 stycznia 1967 w Łodzi) – łódzki działacz socjalistyczny. W 1946 jedyny niekomunistyczny wiceminister Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, w latach 1945–1952 poseł do Krajowej Rady Narodowej i na Sejm Ustawodawczy.
Życiorys Działacz PPS w Łodzi Syn uczestników rewolucji 1905 roku – Ignacego Wachowicza, członka Organizacji Bojowej PPS, i Florentyny. W latach 1924–1927 był działaczem Związku Zawodowego Włókniarzy. W 1925 został członkiem koła OM TUR im. Stefana Żeromskiego w Łodzi. Niebawem został jego przewodniczącym i członkiem Komitetu Łódzkiego OM TUR. W 1927 był pracownikiem parowozowni. W latach 1928–1939 działał w Związku Lokatorów i Sublokatorów. Pracował w Zarządzie Miejskim.
W 1926 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Od 1934 był członkiem egzekutywy okręgowego komitetu robotniczego PPS w Łodzi. Od 1936 pełnił funkcję sekretarza Okręgowego Komitetu Robotniczego (OKR) PPS. W latach 1935–1939 był redaktorem „Łodzianina” i „Tygodnia Robotnika”. W 1937 na XXIV Kongresie PPS wybrany w skład Rady Naczelnej PPS.