Zwerbowanych ochotników wstępnie przeszkalano, następnie tworzono pododdziały do szczebla batalionu, które później łączono w grupy taktyczne i kierowano na front.
Po przeprowadzeniu poboru ochotniczego stan liczebny Wojska Polskiego w połowie stycznia 1919 wynosił 110 tysięcy żołnierzy. Ponieważ potrzeby armii rosły, zdecydowano się na ogłoszenie poboru regularnego. Na podstawie Tymczasowej Ustawy o Powszechnym Obowiązku Służby Wojskowej z 27 października 1918 (Dz. U. 1918 nr 13 poz. 28) oraz dekretu Naczelnika Państwa z 15 stycznia 1919 (Dz. U. 1919 nr 8 poz. 119) 7 marca 1919 na plenarnym posiedzeniu Sejmu Ustawodawczego uchwalono pobór roczników 1896-1901 na całym obszarze ziem polskich (Dz. U. 1919 nr 22 poz. 234).
Pobór w Galicji W Galicji pobór organizowały i wykonywały Tymczasowe Urzędy Poborowe (TUP), powołane rozkazem Komendy Krakowskiej z 6 listopada 1918. Pokrywały się one z siecią dawnych austriackich okręgów uzupełnień, komend poborowych rezerwy i komend poborowych pospolitego ruszenia. 27 grudnia 1918 galicyjskie TUP przekształcono w Powiatowe Komendy Uzupełnień (PKU). Funkcjonowały one głównie w Galicji Zachodniej.