Powstanie husyckie – walki w latach 1419–1420 na terenie Czech pomiędzy wyznawcami nauki Jana Husa a katolikami, zwolennikami króla niemieckiego Zygmunta Luksemburskiego.
Geneza thumb|Defenestracja praska 30 lipca 1419. Zamieszki stały się sygnałem do rozpoczęcia powstania Wbrew życzeniom władz Kościoła katolickiego, po śmierci Jana Husa w 1415 i jego najbliższego współpracownika Hieronima z Pragi w 1416 ruch husycki w Czechach nie wygasł. Pod wpływem nauki Husa, rozpropagowywanej przez jego licznych uczniów, naród czeski zaczął się organizować w wielki ruch domagający się zmian w trzech sferach: społecznej, dążącej do zrzucenia własności feudalnej, narodowościowej, czyli ograniczenia wpływów silnego w Czechach żywiołu niemieckiego, religijnej, czyli głębokiej reformy kościoła opartej na czterech artykułach praskich.
Ruch husycki, choć niejednolity i podzielony co do celów oraz sposobów działania, silnie rozwijał się na terenie Królestwa Czech i z coraz większym zacięciem walczył o swoje prawa. Z upływem czasu na terenie kraju zaczęły funkcjonować dwa kościoły: katolicki i husycki. Coraz częściej też dochodziło do wystąpień religijnych, antyniemieckich i antyfeudalnych. Husytyzm zdobywał grono zwolenników poza granicami kraju.