Wereszczaka – nazwa kilku potraw kuchni staropolskiej i litewskiej, dawniej bardzo popularnych. Były to schab duszony w wywarze buraczanym, zupa na kwasie chlebowym ze słoniną, zupa z kiełbasami, półgęskiem i kaszą, biała kiełbasa bądź młoda słonina w sosie cebulowym. Według Wincentego Pola nazwa dania miała pochodzić od nazwiska kucharza Wereszczaki pracującego na dworze króla Augusta III.
Schab w wywarze buraczanym Pierwszą z potraw znanych jako wereszczaka był siekany schab duszony w esencjonalnym i okraszonym słoniną wywarze z czerwonych buraków.
Według przepisu podanego w Kucharce litewskiej Wincenty Zawadzkiej (pierwsze wydanie 1854) słoninę krojono drobno i topiono na rozgrzanej patelni, dodawano posiekany schab i razem smażono. Całość zalewano kwasem buraczanym lub esencjonalnym barszczem, dodawano przyprawy (ziele angielskie, liść laurowy) i tarty suchy razowy chleb, po czym duszono na małym ogniu do czasu, aż sos buraczany stawał się zawiesisty. Zamiast schabu można było użyć wołowiny. Doświadczone kucharki często modyfikowały potrawę poprzez dodawanie bulionu i śmietany. Pod koniec duszenia wereszczakę doprawiano solą i pieprzem.