Księstwo dobrzyńskie – księstwo istniejące w latach 1227–1392 na ziemi dobrzyńskiej, wokół miasta Dobrzyń.
Historia Po śmierci Bolesława I płockiego Ziemię Dobrzyńską odebrał jego synowi Siemowitowi I, brat Bolesława, książę łęczycki Kazimierz KujawskiDzieje Mazowsza, tom I, Henryk Samsonowicz (red.), Pułtusk 2006, s. 214..
W 1323 roku książę litewski Giedymin na prośbę swojego zięcia księcia Wacława (Wańki) płockiego najechał na Księstwo Dobrzyńskie w celu rozstrzygnięcia siłą sporu granicznego z księżną AnastazjąDzieje Mazowsza, tom I, Henryk Samsonowicz (red.), Pułtusk 2006, s. 238..
W początkach XIV wieku księstwo przeszło w ręce Wacława II, króla Czech, który podporządkował sobie niemal całą Polskę. Po jego śmierci władzę nad księstwem odzyskał Władysław I Łokietek. Po podpisaniu 12 marca 1329 roku wymierzonego we Władysława Łokietka aktu przymierza między Janem Luksemburskim i wielkim mistrzem krzyżackim Wernerem von Orseln, wojska krzyżackie zaatakowały księstwo dobrzyńskie i opanowało je w drugiej połowie marca wraz z jego głównym grodem DobrzyniemMarian Biskup, Wojny Polski z Zakonem Krzyżackim, Wydawnictwo Napoleon V, Oświęcim 2014, s. 28.. Jan Luksemburski w dniu 3 kwietnia 1329 roku w Toruniu nadał ziemię dobrzyńską w połowie Zakonowi, a w 1330 roku sprzedał mu drugą połowę.