Krajowe Towarzystwo Naftowe (KTN, do 1881 Towarzystwo dla Opieki i Rozwoju Przemysłu i Górnictwa Naftowego w Galicji) – organizacja zrzeszająca osoby zajmujące się zawodowo wydobywaniem ropy naftowej i ozokerytu w Galicji, powstała w 1877 w Gorlicach z inicjatywy Ignacego Łukasiewicza.
We Lwowie istniało wcześniej Towarzystwo Techniczne, ale nie zajmowało się ono problemami bardzo szybko rozwijającego się przemysłu naftowego. W związku z tym Ignacy Łukasiewicz, przy okazji odbywającej się we Lwowie w 1877 Wystawy Rolniczo-Przemysłowej, zaproponował zorganizowanie Zjazdu Naftowego. Zjazd ten podjął uchwałę o powołaniu pierwszej społecznej organizacji naftowej pod nazwą Towarzystwo dla Opieki i Rozwoju Przemysłu i Górnictwa Naftowego w Galicji z siedzibą w Gorlicach (1877–1890). Później siedzibę Towarzystwa przenoszono do Jasła (1890–1895) i Lwowa (1896–1939).
Funkcję prezesa powierzono Ignacemu Łukasiewiczowi, kolejnymi prezesami byli August Gorayski (1880-1911), Władysław Długosz (1911-1937), Tadeusz Chłapowski (1937-1938), Stanisław Szeptycki (1938-1939).