Zrozpaczony mężczyzna rzuca się do Lignonu, jednak zostaje uratowany przez nimfy Galateę, Leonidę i Sylwię, podczas gdy Astrea i jego przyjaciele są przekonani o jego śmierci. Opiekując się pasterzem, Galatea i Leonida zakochują się w nim. Celadon opuszcza jednak nimfy z pomocą druida Adamasa i ukrywa się w jaskini, pragnąc wiernie wykonać ostatnie polecenie, jakie wydała mu Astrea – niewidzenie jej. Adamas postanawia ponownie mu pomóc, przebierając go za swoją córkę Alexis i ułatwiając mu zawarcie przyjaźni z Astreą. Ta, zorientowawszy się w podstępie, odtrąca go, mimo wciąż odczuwanej miłości. Postanawia poświęcić swoje życie dla oczyszczenia cudownego Źródła Prawdziwej Miłości; na ten sam pomysł wpada Celadon. Wówczas jednak pojawia się sam bóg miłości – Amor, by połączyć na nowo idealnych kochanków. Wokół głównego wątku rozgrywa się kilkadziesiąt innych historii miłosnych, których bohaterami są nimfy, rycerze i pasterze. Publikacja Pierwsze trzy części Astrei d'Urfé opublikował w 1607, 1610, 1619. W 1625 autor powieści zmarł, pozostawiając nieuporządkowane notatki dla jej kontynuacji. Na ich podstawie jego sekretarz Balthazar Baro dokończył część czwartą i napisał piątą. Szóstą dodał Pierre Boitel, który bywa również uznawany za autora części poprzedniej.