W lutym 1992 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie osiągnął swój największy sukces wspólnie z Františkiem Ježem, Jaroslavem Sakalą i Jiřím Parmą, zdobywając brązowy medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach Goder był dwudziesty na dużej skoczni, a na normalnym obiekcie zajął 48. miejsce. W tym samym sezonie odbyły się także mistrzostwa świata w lotach w Harrachovie, gdzie Goder zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal z Roberto Ceconem.
W sezonie 1992/1993 wystartował w zaledwie sześciu konkursach i tylko dwukrotnie zdobywał punkty, co sprawiło, że zajął 39. miejsce w klasyfikacji generalnej. Był także piętnasty w sezonie 1992/1993 PŚ w lotach. Coraz słabsze wyniki sprawiły, że startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. W sezonie 1993/1994 wziął udział w mistrzostwach świata w lotach w Planicy, gdzie zajął 20. miejsce. Przez następne dwa sezony nie wystartował w żadnym konkursie PŚ. Do rywalizacji w PŚ próbował wrócić w sezonie 1996/1997, jednak w pięciu indywidualnych startach ani razu nie zdobył punktów. Ostatni oficjalny występ zaliczył na początku sezonu 1997/1998, kiedy to 12 grudnia 1997 zajął 51.