1. Jeden z najstarszych wywodów onomastycznych dotyczących nazwiska Suwart, wyprowadza je od imienia półlegendarnego germańskiego władcy Saksonii - Suwarta. Wydana w 1687 r. w Norymberdze dla elektora Saksonii Jana Jerzego IV księga genealogiczna władców Saksonii "Chur- und fürstlicher sächsischer Helden Saal...", podaje nazwisko Suwart (także w wariantywnej wersji: Suward) jako imię własne germańskiego księcia Saksonii z 100 roku po Chrystusie (Suwart, Fürst der Sachsen), syna księcia Swartike II (Svertingus - według Tacyta). Pochodzenie tego nazwiska opracowane jest w niniejszym starodruku przez XVII-wiecznych niemieckich genealogów królewskich na podstawie słynnej "Germanii" (łac. "De Origine et situ Germanorum", dosłownie "O pochodzeniu i kraju Germanów") czyli pierwszej w dziejach etnograficznej rozprawy o ludach żyjących poza Imperium Romanum, autorstwa Publiusza Korneliusza Tacyta, jednego z najbardziej znanych kronikarzy rzymskich. Oznacza to, że znany już u Tacyta zapis nazwy własnej SUWART (var. SUWARD)/ SIGVARDUS może mieć rodowód sięgający niemal 2000 lat.