Solus rex – nieukończona rosyjskojęzyczna powieść Vladimira Nabokova pisana ok. 1939–1940 roku. Z planowanego utworu powstały jedynie dwa rozdziały – Solus rex oraz Ultima Thule, które pisarz potraktował później jako osobne formy prozatorskie i włączył do zbiorów opowiadań. Utwór uznawany jest za zapowiedź powieści Bend Sinister oraz Blady ogień.
Okoliczności powstania Początkowo Nabokov chciał napisać drugą część powieści Dar. W tej kontynuacji, której akcja dzieje się w 1937 roku, Zina (ukochana głównego bohatera) miałaby umrzeć w wypadku, co spowodowałoby wycofanie się bohatera do jego świata wewnętrznego. Utwór miał kończyć się sceną, w której bohater odczytuje dopisane przez siebie zakończenie do puszkinowskiego dramatu Rusałka (zakończenie to Nabokov opublikował w 1942 w czasopiśmie "Nowyj żurnał"). Ostatecznie pisarz porzucił zamiar stworzenia kontynuacji Daru, a zaplanowane motywy postanowił wykorzystać w powieści pt. Solus rex. Utworu tego jednak również nie dokończył, a stworzone do niego materiały zniszczył, z wyjątkiem dwóch rozdziałów, które opublikował jako osobne opowiadania. Rozdział Ultima Thule napisany został wiosną 1940, a ukazał się w 1942 w nowojorskim czasopiśmie "Nowyj żurnał". Natomiast w 1940 roku w piśmie "Sowriemiennyje zapiski" ukazał się fragment pt. Solus rex.