Historia historiografii – dziedzina wiedzy zajmująca się badaniem dziejów piśmiennictwa historycznego. Ze względu na autorefleksyjny charakter (historyk bada pisarstwo historyczne) jest spokrewniona z takimi dziedzinami wiedzy jak: epistemologia, naukoznawstwo, filozofia nauki.
Historia historiografii może mieć charakter czysto faktograficzny, deskryptywny lub krytyczny. Deskryptywna historia historiografii ogranicza się do opisu wydarzeń związanych z funkcjonowaniem poszczególnych szkół historycznych. Krytyczna historia historiografii analizuje także metody stosowane przez poszczególnych historyków i szkoły historyczne i dlatego wiąże się ściśle z takimi dyscyplinami jak metodologia historii, historia intelektualna i metahistorią.
Historia historiografii w Polsce Twórcami dwóch powojennych szkół (poznańskiej i łódzkiej) historii historiografii w Polsce byli: Andrzej Feliks Grabski (UŁ)
Związani z łódzkim ośrodkiem: Franciszek Bronowski, Józef Dutkiewicz, Henryk Michalak, Marian Henryk Serejski, Krystyna Śreniowska. Jerzy Topolski (UAM)