Jeden z tzw. filozofów tożsamości, Krause starał się pogodzić idee Boga znaną z wiary z wszechobecnym bytem, który zawiera w sobie wszechświat. System ten nazywał panenteizm, połączeniem teizmu i panteizmu. Jego teoria świata i ludzkości jest powszechna i idealistyczna. Pod wieloma względami przypomina ogólny zarys filozofii przyrody Schellinga. Proces rozwoju człowieka jest tworzeniem wyższych jedności, z ostatnim etapem jedności z Bogiem. Warunkiem, który ten rozwój zapewnia, zgodnie z Krause, jest dobre, doskonałe Prawo. Prawo nie jest sumą warunków zewnętrznych, ale absolutnej wolności, i obejmuje wszystkie elementy charakteru, rozumu i człowieczeństwa. Bóg jest rzeczywistością, która przekracza i obejmuje zarówno przyrodę, jak i ludzkość. Prawo jest więc jednocześnie dynamicznie zmienne i ochronią postęp i rozwój człowieka. Wynikiem tego jest idealne społeczeństwo bez różnic związanych z tożsamością jednostki czy grupy, by w końcowym etapie osiągnąć jedność połączenia z Bogiem.
Wpływ Filozoficzne, prawne i moralne tezy doktryny Krausego zyskały w Hiszpanii rozgłos pod nazwą .
Przypisy
Bibliografia Encyclopædia Britannica, Eleventh Edition
Kategoria:Nauczyciele domowi Kategoria:Niemieccy filozofowie XIX wieku Kategoria:Urodzeni w 1781 Kategoria:Zmarli w 1832