W 1966 wystartował na mistrzostwach świata w Oslo, gdzie zajął 5. miejsce w sztafecie, 8. miejsce w biegu na 15 km oraz 6 w biegu na 50 km. Cztery lata później, na mistrzostwach świata w Vysokich Tatrach, wspólnie z Walerijem Tarakanowem, Władimirem Woronkowem i Fiodorem Simaszowem wywalczył złoty medal w sztafecie. Na tych samym mistrzostwach zwyciężył w biegu na 30 km, a na dystansie 50 km był drugi, wyprzedził go jedynie Kalevi Oikarainen z Finlandii. Na kolejnych mistrzostwach świata już nie startował.
Trzynaście razy zdobywał tytuł mistrza Związku Radzieckiego, zwyciężając na dystansie 15 km (1969), 50 km (1967-69, 1972), 70 km (1969, 1970) oraz w sztafecie (1966, 1968-70, 1972, 1973).
Został odznaczony m.in. Orderem Lenina (1972) i Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy (1970).