Rozciągnięte kolumny, niemal pozbawione osłony, stały się łatwym celem, dla doskonale znających miasto, niedużych grup Czeczeńców uzbrojonych w automaty, karabiny snajperskie, a przede wszystkim w granatniki RPG-7 (z powodzeniem używano także butelek z płynem zapalającym). W oddziałach szturmowych zapanował chaos, czołgi błądziły po ulicach Groznego stając się łatwym celem dla obrońców. Rosjanie zostali okrążeni w niedużych grupach, w różnych punktach miasta i dopiero następnego dnia, z dużymi stratami wyrwali się z okrążenia opuszczając miasto.
Atak był nieskoordynowany, brakowało współdziałania pomiędzy poszczególnymi rodzajami wojsk, grupami uderzeniowymi, a nawet oddziałami w ramach atakujących jednostek. Czołgi nie były należycie osłaniane przez piechotę, co w wypadku walk w mieście, ma kluczowe znaczenie. Piechota zamiast towarzyszyć czołgom albo nie nadążała za pojazdami albo chowała się w zabudowaniach w obawie przed ogniem snajperów ukrytych w oknach, bądź własnej artylerii. Artyleria bez precyzyjnych koordynatorów nierzadko ostrzeliwała własne formacje. Czeczeńcy zagłuszali łączność radiową, lub wydawali po rosyjsku fałszywe rozkazy. Momentami dowództwo rosyjskie w ogóle nie kontrolowało sytuacji.