Szczególną cechą utworu jest wprowadzenie i liryczne ukazanie postaci kobiecych - wiernych małżonek rycerzy, w tym księżnej riazańskiej Eupraksji ginącej samobójczą śmiercią razem z dzieckiem po otrzymaniu wiadomości, iż jej mąż został zamordowany przez Tatarów.
Tekst posiada silne przesłanie polityczne: głosi pochwałę władzy książąt, zdolnych do odbudowy zniszczonego księstwa, jak również emanuje patriotyzmem lokalnym, miłością do rodzinnej ziemi riazańskiej.
Bibliografia W. Jakubowski, R. Łużny, Literatura staroruska. Wiek XI-XVII. Antologia, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1971 Istorija russkoj litieratury X-XVII wiekow, Proswieszczenije, Moskwa 1980, ss.154-156
Z. Barański, A. Semczuk (pod red.), Literatura rosyjska w zarysie, T. I, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975
Kategoria:Literatura staroruska Kategoria:Riazań