Dorosłe samice żyją w jelicie cienkim. Żywią się nabłonkiem ściany jelita i substancjami zawartymi w treści jelitowej. Składają dziennie do 200 tysięcy jaj, które z kałem żywiciela wydostają się na zewnątrz. Umożliwia to rozwój do postaci larwalnej, gdyż rozwój ten może przebiegać tylko w obecności tlenu i wilgoci w temperaturze poniżej 36 °C. Po kilku tygodniach (30-40 dni) w jajach rozwijają się larwy. Proces ten odbywa się w ziemi lub w wodzie. W takiej postaci czekają na połknięcie przez żywiciela. Larwa w dojrzałym jajeczku może przetrwać w naszym klimacie przez 2-5 lat. Ponieważ glista jest pasożytem monoksenicznym (występują tylko u jednego żywiciela), kolejnym żywicielem jest również człowiek. W jelicie cienkim człowieka larwy wydostają się z osłon jajowych. Uwolnione larwy przez ścianki jelita przedostają się do naczyń krwionośnych i rozpoczynają wędrówkę do płuc. Jest to konieczne, ponieważ do dalszego rozwoju potrzebują tlenu. Docierają więc do pęcherzyków płucnych. Tam dwukrotnie linieją. Po osiągnięciu 2 mm długości zaczynają wędrówkę w górę przez oskrzeliki, oskrzela, tchawicę do krtani, skąd odruchowo przełknięte, dostają się do żołądka i stąd do jelita. Tu dorastają. Po ok. 2 miesiącach od zakażenia zaczynają w jelicie rozmnażać się płciowo.