Roztwór o głębokiej, fioletowej barwie przypomina fizycznie i chemicznie roztwór nadmanganianu potasu (), lecz stanowi silniejszy utleniacz.

Wysoka zdolność utleniająca i biologiczne bezpieczeństwo stosowania sprawiły, że wykorzystuje się go np. w oczyszczaniu ścieków ze związków organicznych oraz biocydów. W syntezie organicznej bywa używany do utleniania alkoholi pierwszorzędowych.

Zwraca uwagę możliwość jego wykorzystania jako materiału katodowego w bateriach.

Budowa i synteza thumb|left|Surowy roztwór wodny żelazianu potasu otrzymany przez ogrzewanie z pyłem żelaza i wyługowanie produktu Związek jest izostrukturalny z takimi solami, jak , i . Sieć krystaliczna składa się z jonów potasowych oraz tetraedrycznych anionów , przy czym odległość wynosi 1,66 Å.

Powstawanie fioletowego roztworu podczas ługowania pozostałości po spaleniu mieszaniny azotanu sodu (saletry chilijskiej) i pyłu żelaznego jako pierwszy opisał Georg Ernst Stahl. Później Edmond Frémy odkrył, że połączenie wodorotlenku potasu i tlenku żelaza(III) na powietrzu daje związek rozpuszczalny w wodzie o właściwościach podobnych do nadmanganianu potasu.

Obecnie w laboratorium wykorzystuje się głównie metodę otrzymywania żelazianu przez utlenianie alkalicznego roztworu jonów za pomocą podchlorynów, np. NaClO.

Przypisy

Kategoria:Nieorganiczne sole potasu Kategoria:Związki żelaza