W marcu 1920 Syryjski Kongres obradujący w Damaszku pod przewodnictwem Haszima al-Atasiego odrzucił ugodę zawartą przez Fajsala z Clemencau. W czasie obrad królem obrano Fajsala i ogłoszono, że celem jest utworzenie Wielkiej Syrii w jej dawnych granicach. Kongres proklamował także polityczną i gospodarczą unię z sąsiednim Irakiem oraz popierał Irackie dążenia niepodległościowe.
25 kwietnia rada państw Ententy przyznała Francji mandat syryjski (obejmujący także Liban), a Wielkiej Brytanii mandat iracki oraz palestyński (wraz z Jordanią). W Syrii na wieść o tej decyzji wybuchły krwawe zamieszki. 7 maja doszło do sformowania nowego rządu, na czele którego stanął Haszim al-Atasi. Jedną z jego pierwszych decyzji była uchwała dotycząca poboru do wojska i finansowania armii.
Projekty te spowodowały natychmiastową reakcję Francuzów i popierających ich maronitów, których patriarcha nazwał poczynania nowego rządu „zamachem stanu”. W Bejrucie, na fali niezadowolenia miejscowych chrześcijan z rządów Fajsala zdecydowano się na zwołanie maronickiego kongresu w miejscowości Babda. Zgromadzenie to proklamowało utworzenie Libanu.