Jego komentarz do tej sutry był studiowany w Korei od czasu jego powstania aż do dzisiejszych studiów w ramach koreańskiego monastycznego systemu edukacyjnego.
Sutra ta jest z kolei cytowana w dwu pracach wybitnego mistrza sŏn Sŏsana Taesy (1520–1604): Samga Kwigam (Przykłady z mistrzów trzech szkół) i Sŏnga Kwigam (Przykłady z mistrzów sŏn). Pierwsza praca poświęcona była wyjątkom z nauk nauczycieli taoizmu, konfucjanizmu i sŏnu. W części poświęconej sŏnowi znajdują się tak cytaty, jak i odniesienia do sutry. To samo dotyczy jego najbardziej wpływowego tekstu – Sŏnga Kwigam – który został napisany z myślą o uczniach sŏnu.
W późniejszym okresie dynastii Chosŏn – wrogiej buddyzmowi – odniesienia od tej sutry pojawiają się głównie w poezji, np. w Soyodangjip T’aenŭnga (1562–1649) i Yŏngwŏldang taesa munjip Ch'ŏnghaka (1570–1654).
Ostateczne uznanie sutry za tekst kanoniczny nastąpiło na początku XVIII w., gdy tekst ten został włączony od pierwszego ogólnego, klasztornego programu nauki.