Oznacza to, że tylko czytanie tych fragmentów sutry jest samo w sobie ćwiczeniem medytacyjnym.

Sutra ta nie tylko wyjaśnia czytelnikom filozofię, która legła u podstawy samadhi, ale bezpośrednio prowadzi do niego poprzez ćwiczenia wymierzone w jego osiągnięcie w trakcie czytania.

Podłoże powstanie sutry Sutra mogła powstać w Chinach wyłącznie dlatego, że właśnie ok. VIII w. buddyzm w tym kraju wszedł w trzecią fazę rozwoju. Rozwój ten trwał co najmniej 700 lat. Pierwszy etap (I–III w.) – wprowadzenie buddyzmu. Wstępne studia i tłumaczenia tekstów buddyjskich, rozumianych częściowo, a często błędnie. Drugi etap (IV–VI w.) – wysiłek przetłumaczenia większości ważnych sutr indyjskich został zakończony. Rozwijała się ich interpretacja i klasyfikacja. Pozwoliło to na powstanie chińskich szkół buddyjskich opartych na wybranych tekstach indyjskich, np. szkoła Sanlun („Trzech traktatów”), szkoła nirwany czy satjasiddhi. Trzeci etap (poł. VI–IX w.) – pojawienie się nowych, chińskich szkół buddyjskich, wynikłych z sinizacji buddyzmu. Buddyzm zaczął być interpretowany na nowo, zgodnie ze wschodnioazjatyckimi pojęciami metafizycznymi i soterioloicznymi.

Czterema głównymi szkołami chińskimi stały się tiantai, huayan, jingtu i chan.