Drewniana, zrębowa budowla na kamiennej podmurówce, z dachem pokrytym gontem, została zbudowana tak, aby zapewnić turystom wygodne schronienie przez cały rok. Była najwyżej usytuowanym schroniskiem Małej Fatry i jednym z najwyżej położonych tego typu obiektów w słowackich górach. Dysponowała jadalnią na 80 miejsc, 8 mansardowymi pokojami z 26 łóżkami i dwiema „zbiorówkami” w których było dalszych 38 miejsc. Mieściła łazienkę, mieszkanie najemcy, dwa pomieszczenia piwniczne (w których można było awaryjnie zorganizować noclegi dla ok. 20 osób), magazyn i budynek gospodarczy. Dysponowała wodociągiem poprowadzonym z wydajnego źródła i instalacją elektryczną z agregatu.
Schronisko było czynne przez cały rok, chociaż największym zainteresowaniem cieszyło się wśród narciarzy. Do tego stopnia, że już w latach 1933-37 r. zostało rozbudowane. Pojemność wzrosła do 42 łóżek w 14 pokojach i 52 łóżek w trzech sypialniach zbiorowych. Dobudowano drugą jadalnię i salę klubową oraz zainstalowano centralne ogrzewanie. Zmieniono także pokrycie dachu z gontowego na praktyczniejsze blaszane. „Chata pod Chlebom” była wówczas największym obiektem turystycznym wzniesionym w Czechosłowacji po I wojnie światowej.