Wielki Liban – historyczne państwo funkcjonujące od 1 września 1920 roku, które w maju 1926 stało się Republiką Libańską i jest poprzednikiem współczesnego Libanu. Państwo zostało ogłoszone 1 września 1920, zgodnie z dekretem 318 z 31 sierpnia 1920 roku, jako mandat Ligi Narodów zgodnie z proponowanymi warunkami mandatu dla Syrii i Libanu, który miał być ratyfikowany w 1923 roku. Kiedy Imperium Osmańskie zostało formalnie podzielone na mocy traktatu z Sèvres w 1920 zdecydowano, że cztery z jego terytoriów na Bliskim Wschodzie powinny być mandatami Ligi Narodów tymczasowo zarządzanymi przez Wielką Brytanię i Francję w imieniu Ligi. Brytyjczycy otrzymali Palestynę i Irak, a Francuzom mandat nad Syrią i Libanem.
Historia Liban był częścią Syrii, która decyzją Ligi Narodów została przyznana Francji jako terytorium mandatowe. Przed I wojną światową Liban znajdował się pod kontrolą Imperium Osmańskiego jako wilajet Bejrutu i wchodził w skład tak zwanej Wielkiej Syrii.
1 września 1920 roku francuski generał Gouraud, który zarządzał terytorium mandatowym, dokonał jego podziału na części. Na terenie Syrii powstały okręgi. Jednym z nich był Wielki Liban ze stolicą w Bejrucie. Nowemu terytorium nadano flagę, która przedstawiała cedr libański na tle flagi francuskiej.