Sezon 1990 Gdy nadszedł nowy sezon, sytuacja malowała się w złych barwach: jedno nadwozie, jeden silnik, zaledwie kilka jeśli nie brak zapasowych części, żadnych testów i zero nadziei na sukces. Silnik W12 okazał się być najsłabszym silnikiem roku – miał moc zaledwie 450 KM gdy reszta ekip dysponowała mocą rzędu 600-700 koni. Poza tym, nadwozie odkupione od zespołu First Racing było jednym z najcięższych w stawce. Bolid prowadził się źle i był bardzo zawodny. W wyniku tego L190 osiągami dorównywał bolidom Formuły 3.
Wstępnie kierowcą zespołu miał być syn Jacka Brabhama, Gary, jednak nie udało mu się dwukrotnie przejść do dalszej części kwalifikacji i opuścił zespół. W drugim z jego dwóch startów bolid zatrzymał się po przejechaniu zaledwie 350m – jak się okazało, samochód nie miał nawet wymienianego oleju. Na jego miejsce wskoczył Bruno Giacomelli, włoski weteran który ostatni swój wyścig w Formule 1 zaliczył w sezonie 1983. Nie polepszyło to wyników – bolid nie jechał szybciej, zawsze robiąc zaledwie trzy lub cztery okrążenia przed awarią. Podczas GP San Marino Giacomelli stwierdził, że bał się, że zostanie uderzony od tyłu, ponieważ jego bolid jechał tak wolno. Od GP Portugalii team zastąpił swój własny silnik jednostką V8 Judd, co wymagało przebudowania prawie całego nadwozia pod nową jednostkę.