Traktat nie zawiera natomiast w ogóle postanowień przewidujących prawo do przejścia przez cieśniny lotniskowców, przez co przyjmuje się, że wyłącza on możliwość przechodzenia przez cieśniny lotniskowców.
Artykuł 18 ograniczył łączną wyporność okrętów wojennych państw nieczarnomorskich znajdujących się na Morzu Czarnym podczas pokoju do 30.000 ton (maksymalnie, w razie wzmocnienia flot państw czarnomorskich, do 45.000 ton). Dalsze wejścia okrętów na Morze Czarne mogły odbywać się w ramach powyższych limitów tonażu. Jednocześnie artykuł ten ograniczył czas przebywania okrętów państw nieczarnomorskich na Morzu Czarnym do 21 dni.
Kontrowersje wśród części specjalistów i prawników wywołało przejście przez cieśniny 18 lipca 1976 roku na Morze Śródziemne radzieckiego okrętu „Kijew”, klasyfikowanego w ZSRR jako ciężki krążownik lotniczy i mającego pewne cechy krążowników, natomiast przenoszącego samoloty i uznawanego na Zachodzie za lotniskowiec. Część prawników uważała, że stanowi to obejście konwencji, jednakże Turcja nie zakwestionowała zgłoszenia rejsu „Kijewa” jako okrętu głównego. Od tej pory z Morza Czarnego wypływały dalsze radzieckie krążowniki lotnicze, budowane w Mikołajowie z przeznaczeniem dla innych radzieckich flot.