Obydwoma „szlakami miedziowymi” miedź docierała do wybrzeży Bałtyku, a z portów Morza Bałtyckiego transporty metalu docierały na statkach hanzeatyckich i niderlandzkich do Hamburga i Antwerpii, a dalej do portów francuskich, hiszpańskich i portugalskich.
Spółka w ciągu następnych lat potajemnie, za pośrednictwem podstawionych ludzi, nadal kupowała kolejne kopalnie i magazyny, budowała huty i drogi. Wśród większych inwestycji był m.in. tunel drogowy wybity pod głównym grzbietem Góra Kremnickich. Nieustannie rozszerzała swoje wpływy ponad granicami na obszarze Węgier, Czech, Polski, Saksonii i Dolnego Śląska, stopniowo przejmując udziały również w kopalniach złota.
Ołów potrzebny do wytopu złota spółka sprowadzała z Krakowa (gdzie istniało centrum handlu tym metalem) i z własnych kopalń ołowiu, które wcześniej zakupiła w Małopolsce (Olkusz, Trzebinia) i na Śląsku (Tarnowskie Góry). Ołów ten zaopatrywał huty złota w Złotym Stoku, Jeseníku i Hohenkirchen w Turyngii.