Przy uwzględnieniu natomiast współczesnych metod kalkulacji, okręty te miały głębokość zmiażdżenia wynoszącą 280 metrów. Stanowi to wyjaśnienie faktu, iż niemieckie okręty zanurzały się czasem aż na głębokość 250 metrów ulegając relatywnie niewielkim uszkodzeniom. Nigdy nie będzie wiadomo, czy którykolwiek z okrętów które zatonęły, zanurzył się na taką nieakceptowalnie wielką głębokość, ulegając skutkiem tego zniszczeniu.
Obciążenie wstrząsami Oprócz ciśnienia hydrostatycznego, kadłub sztywny okrętu podwodnego musi także wytrzymywać działanie fali uderzeniowej generowanej przez pobliskie detonacje. Podwodna detonacja wywołuje natychmiastową falę ciśnienia (fale uderzeniową), a następnie wibracje pęcherzy gazu. Siła uderzenia fali uderzeniowej jest malejąca, nakłada się jednak na nie działanie pęcherzy gazu, które przybywają krótki czas później. Nakładające się wibracje działają na kadłub sztywny wywołując efekt zasysania.