w tematyce; za wyjątkiem spektakli z lat 1961–66, których treścią są pojęcia abstrakcyjne (np. idea, ruch, cnota), w teatrze pantomimy Tomaszewskiego przedstawiane są działania, emocje, uczucia, sny i marzenia współczesnego człowieka – ofiary skrajnego poniżenia, bólu i nędzy, pozostającej w nieustannym konflikcie z otoczeniem (według Tomaszewskiego każda czynność jest walką, a każda interakcja z otoczeniem – konfliktem), a mimo to godnej uwielbienia i miłości. Przekonany, że pantomima nie ma odtwarzać rzeczywistości, lecz stwarzać jej iluzję, w swoich scenariuszach Tomaszewski chętnie sięgał do mitów, legend i eposów, podkreślając charakterystyczne dla tych gatunków antynomie: życie–śmierć, chaos–harmonia, przemiana–stagnacja.
Teatr Pantomimy Tomaszewskiego to „teatr ruchu”, w którym anegdota literacka jest jedynie źródłem inspiracji dla właściwego „tekstu” spektaklu, jakim jest ruch – nośnik znaczeń i zarazem środek ekspresji, budulec fabuły i dramaturgii. Każdy mimodram i choreodram cechuje niepowtarzalny zasób ruchowych środków wyrazu. Tomaszewski tworzył go w tzw. „procesie identyfikacji”, polegającym na odnajdowaniu ekwiwalentów ruchowych wybranych cech przedmiotów, stanów emocjonalnych oraz pojęć ogólnych. W tym celu przekształcał artystycznie („poezja gestu”) środki pantomimiczne, wzbogacone o elementy pochodzące m.in.