Sielec (, Siłeć) – wieś na Ukrainie. Należy do rejonu szeptyckiego w obwodzie lwowskim i liczy 527 mieszkańców. Historia W czasach przedrozbiorowych królewszczyzna (tenuta Sielce Bieńkowe), objęta kolonizacją wołoską, istniejąca co najmniej od początku XVI w., lub nawet wcześniej.
W roku 1564–70 należała do starostwa kamioneckiego, a w 1764 przydzielona do starostwa buskiego. W XVI w. wieś liczyłą 18.25 łanu, osadnicy płacili dań dwudziestego barana. W 1578 jest wójtostwem. Jednym z wójtów był Bieńkowski, skąd nazwa wsi. W północnej części wsi zwanej Kuźnią przed rozbiorami była hamernia poruszana siłą wody Bugu i wykorzystująca stosunkowo ubogą rudę żelaza (limonit, ruda bagienna), którą kopano jeszcze na początku XIX w. za czasów Józefa Miera. Dlatego w okolicy do końca XVIII w. rozwinięty był przemysł kowalski.
W 1699 jej posesorką była Anna z Ożgów Wielhorska (zm. 1706). W roku następnym przekazała ją synowi Wacławowi Ksaweremu (zm. 1707/09). Przez wiele następnych lat Sielce dzierżyły wdowy po przedwcześnie zmarłych męskich przedstawicielach rodu Wielhorskich. Po śmierci Ludwiki vel Ludwiny z Zamoyskich w 1737 dzierżawę nadano Janowi Karolowi Mniszchowi (zm. 1759), zaś ten w 1746 odstąpił ją Michałowi Wielhorskiemu (zm. 1794).